แปลบทนำค่ะ
 
 
Kamisama Hajimemashita Dokidoki Ayakashi LOVE
 
 




บทนำ ~จุดเริ่มต้นของความรัก~


18

โมโมะโซโนะ นานามิ ปัจจุบัน…
 
19

นานามิ - "เฮ้อ... กลายเป็นเรื่องใหญ่ซะแล้ว..."
        "เป็นนักเรียนสาวม.ปลายไร้บ้านเนี่ย..."
        "ทั้งหมดเป็นเพราะพ่อบ้านั่นที่ติดหนี้สินรุงรังเต็มไปหมด บ้าที่สุด!!"
        "ป่านนี้จะไปทำอะไรอยู่ที่ไหนก็ช่าง ฉันจะไม่เป็นห่วงอย่างเด็ดขาด!"
        "ว่าแต่ ตอนนี้ต้องห่วงตัวเองมากกว่ามัวแต่ห่วงเรื่องคนอื่น จากนี้ไปจะทำไงดี--"
        "เฮ้อ..."
        "สิ่งที่จำเป็นที่สุดในตอนนี้คือ "ดวง" นี่แหละ!"
        "จะว่าไป รู้สึกเหมือนแถวนี้จะมีศาลเจ้า..."
        "อย่างน้อยเพื่อไม่ให้แย่ไปกว่านี้ ไปไหว้เทพเจ้าดีกว่า"
        (ฉันมาถึงศาลเจ้าที่ล้อมรอบด้วยสีเขียวที่ตั้งอยู่ในภูเขาสูงเล็กน้อย)
         
20
         
        "หวา โทรมจัง! เล็กด้วย!"
        "จะดวงดีขึ้นหรือเปล่าเนี่ย ชักจะไม่สบายใจขึ้นมาแล้วสิ..."
         
21
         
??? - "......"
 
นานามิ - "ใครน่ะ? ...มีใครอยู่ด้วยเหรอ?"
        ......
        "คิดไปเองเหรอ? เหมือนจะไม่มีใครอยู่"
        "แต่ศาลเจ้านี่ถึงจะโทรมแต่พื้นที่ภายในนี่ ไม่มีใบไม้ร่วงหรือต้นหญ้าขึ้นอยู่เลย
        มีใครคอยทำความสะอาดอยู่เหรอ?
         
??? - "......"
 
นานามิ - "จริงสิ ไม่ใช่เวลามามัวเหม่ออยู่นะ!"
        "รีบโยนเหรียญทำบุญ ขอพรแล้วรีบกลับดีกว่า"
         
22
         
        "ขอให้มี "ดวง" แล้วก็มีความสุขด้วยเถอะค่ะ ขอให้มีความสุข ขอให้มีความสุข!"
        "อุตส่าห์ขอร้องตั้ง 3 ครั้ง ท่านเทพเจ้า ฝากด้วยนะคะ!"
         
23
       
??? - "......"
โทโมเอะ - "มนุษย์นั่น... บอกว่าศาลเจ้ามิคาเงะโทรมแล้วก็เล็กงั้นเหรอ? ปากดีอะไรเช่นนี้"
        "...โมโหอยู่หรอก แต่ตอนนี้ข้าเป็นสัตว์เทพผู้ปกป้องศาลเจ้านี้แทนมิคาเงะผู้เป็นนายแห่งศาลเจ้า"
        "จำต้องบันทึกความปรารถนาไว้ แม้ว่าจะเป็นของคนอย่างนั้น"
        "......"
        "ความสุขงั้นหรือ... มนุษย์มักพูดเรื่องเดียวกันเสมอเลยนะ..."
        
*ตัดฉาก*

24
       
ปีศาจจิ้งจอก โทโมเอะ ในอดีตนั้น...
 
25

โทโมเอะ - (...ที่นี่คือที่ไหน?)
        (ไม่สิ จะที่ไหนก็ช่าง ยังไงซะข้าก็ใกล้จะตายอยู่แล้ว)
        (ถ้าตายไปซะ ไม่ว่าที่นั่นจะเป็นที่ไหน ก็แค่กลายเป็นกระดูกเท่านั้นแหละ)
 
26

??? - "เจ้า เป็นอะไรเหรอ?"
โทโมเอะ - "......"
??? - "เลือดเต็มตัวเลยนี่"
โทโมเอะ - (ข้าไม่หันกลับไป)
        (เพราะสิ่งที่จะฉุดรั้งข้าไว้)
        (มันไม่มีอีกแล้ว)
         
27
       
??? - "รอก่อน"
โทโมเอะ - "......"
??? - "มาที่ศาลเจ้าของฉันสิ จะทำแผลให้"
 
28

โทโมเอะ - (มือที่ยื่นมา... จะจับมือนั้นไว้ไม่ได้ เพราะร่างกายของข้ามัน...)
        (แต่ถึงอย่างนั้นข้า--)
??? - "มาสิ"
โทโมเอะ - (กลับจับมือนั้นไว้--)
??? - "ชื่อของเธอคือ?"
โทโมเอะ - "...ข้า"
 
*ตัดฉาก*

29

นานามิ - (ระหว่างทางไปยังตัวเมือง ฉันเดินผ่านเขื่อนขนาดใหญ่)
        (ฉันเห็นโทริอิ จึงหยุดเดิน)
        "เอ๋? มีศาลเจ้าในที่อย่างนี้ด้วย"
        "แต่ก่อนมีด้วยเหรอ?"
        "ไหน ๆ ก็ไหน ๆ แล้ว ไปไหว้ดีกว่า ถ้าขอร้องเทพเจ้าอาจจะโชคดีขึ้นก็ได้"
       
30
       
        "เงียบดีจัง อย่างกับเข้ามาโลกอื่นเลย"
       
31
       
        "ดอกบ๊วยที่อยู่ในศาลเจ้าออกดอกแล้ว สวยจัง"
        "แต่รู้สึกเหงายังไงไม่รู้...ทำไมกันนะ?"
         
32
       
??? - "......"
 
นานามิ - "อ๊ะ! ไม่ใช่เวลายืนเหม่อนะ"
        "ถึงจะเป็นปืนห่วยแตกแต่ถ้ายิงหลาย ๆ นัดก็อาจจะเข้าเป้า! มาไหว้ที่นี่ด้วยละกัน!"
        "ถึงฉันจะอยู่ตัวคนเดียว แต่ขอให้สักวันได้มีความสุขด้วยเถอะ!"
        "ไหว้เสร็จแล้ว! ต้องรีบกลับเมืองแล้วหาที่นอนสำหรับวันนี้"
         
33
       
มิซึกิ - "ไม่นึกเลยว่าจะมีคนธรรมดาเข้ามาในมิตินี้..."
        "แต่อุตส่าห์มีคนมาไหว้ศาลเจ้าโยโนโมริที่ไม่มีใครมานานแล้ว... ดีใจจัง"
        "แต่ถูกบอกว่าดูเหงาซะแล้วสิ..."
        "ศาลเจ้าโยโนโมรินี้ ตั้งแต่เทพเจ้าไม่อยู่ ผมก็อยู่คนเดียวมาตลอด--"
        "เด็กคนนั้นก็ตัวคนเดียว...เหมือนกับผม..."
        
*ตัดฉาก*

งูขาวสัตว์เทพศักดิ์สิทธิ์ มิซึกิ ในอดีตนั้น...
 
34

มิซึกิ - (ต้นบ๊วยปีนี้เริ่มผลิดอก)
        (ผมอยากบอกเรื่องนี้เป็นอย่างแรก จนแทบจะรีบพุ่งไปยังห้องของท่านโยโนโมริ)
       
35
       
        (ท่านโยโนโมริดีใจกับเรื่องดอกบ๊วยอย่างที่ผมคิดไว้)
โยโนโมริ - "กลิ่นหอมจังนะ"
มิซึกิ - (ท่านโยโนโมริที่พูดอย่างนั้นแล้วแย้มยิ้ม ช่างงดงามเหลือเกิน)
        (ในอกผมรู้สึกเต็มตื้น)
        (อยากเห็นรอยยิ้มงดงามนั้นมาก)
        (ในแต่ละปี ในแต่ละปี ในแต่ละปี)
        (ผมจึงคอยบอกการมาถึงของฤดูใบไม้ผลิให้แก่ท่านโยโนโมริ)
โยโนโมริ - "มิซึกิเอ๋ย"
 
36

มิซึกิ - (ท่านโยโนโมริมองผม)
โยโนโมริ - "เจ้าไม่มีผู้หญิงดี ๆ ที่คอยชมดอกไม้กับเจ้าหรือ?"
มิซึกิ - ( "ไม่มีครับ" ผมตอบไปสั้น ๆ )
        (เพราะไม่มีใครที่ผมชอบมากกว่าท่านโยโนโมริ)
โยโนโมริ - "หากได้เจอคนคนนั้น ต้องรีบบอกฉันนะ"
มิซึกิ - ( "ครับ" ผมตอบไปเบา ๆ แล้วก็หลุบตาลง)
        (ผมเป็นสัตว์เทพ สัตว์เทพศักดิ์สิทธิ์ของท่านโยโนโมริ)
        (ตราบเท่าที่ท่านโยโนโมริยังอยู่ ผมมีหน้าที่ต้องรับใช้ท่าน)
        (มันเป็นความสุขของผม...)
โยโนโมริ - "หลังจากนี้อีกร้อยปีหรือสองร้อยปี ถ้าได้ชมดอกบ๊วยกับเจ้าอย่างนี้ตลอดไปก็คงดีนะ"
 
37

มิซึกิ - "แน่นอนอยู่แล้วครับ"
    (ผมพยักหน้าอย่างหนักแน่น--)
     
*ตัดฉาก*
   
38
   
นานามิ - (ฉันกลับมายังเมือง)
        "ก่อนอื่นก็ อยู่ในที่ที่มีคนเยอะมันปลอดภัยกว่าเนอะ ถึงจะให้เพื่อนร่วมห้องเห็นสภาพนี้
        ไม่ได้ก็เถอะ..."
        "อ๋า ดึกป่านนี้แล้ว แถวนี้ก็มืดลงแล้วด้วย ใจไม่ค่อยดีเลย"
        "ต้องรีบหาที่ที่พอจะนอนได้ ฮือ... สาวม.ปลายไร้บ้าน..."
       
39
       
        "ว้าว เท่จัง... อย่างกับไม่ใช่คนเหมือนกันเลย..."
         
40
       
ผู้ประกาศ - "ที่ร้องเมื่อครู่คือ KURAMA ในเพลงชื่อ "Melody Kiss" ครับ ขอบคุณมากคร้าบ~!"
KURAMA - "แต๊งกิ้ว! เหล่าลูกแมวน้อย"
นานามิ - "เห...ชื่อ KURAMA นี่เอง"
        "จะว่าไป ที่บ้านไม่มีทีวีเลยไม่รู้ข่าวอย่างเรื่องที่กำลังฮิตกันเลย..."
ผู้ประกาศ - "KURAMAซัง ได้ยินว่าปีนี้มีกำหนดจัดโดมทัวร์ทั่วประเทศ
                แต่ตั๋วขายหมดหมายภาย 1 นาทีเลยนะครับ"
KURAMA - "ใช่แล้ว ตอนนี้กำลังพิจารณาอาจจะเพิ่มรอบการแสดง ทุกคน! เช็กเอาท์เบบี๋!"
 
41

นานามิ - "...ฉันก็อยากลองไปจัง ไลฟ์ของ KURAMA ค่าตั๋วเท่าไหร่กันน้า?"
        "อ๊ะ ค่าที่พักวันนี้ยังไม่มีเลย พูดอะไรเนี่ยเรา"
        "ไม่ใช่เวลามาฝันนะ! ต้องมองความเป็นจริงสิ"
         
42
       
KURAMA - "มาดูไลฟ์ด้วยนะ! ฉันจะทำให้ฝันดีเอง"

*ตัดฉาก*
 
43

ฉายา KURAMA ไอดอลผู้โด่งดัง อีกาเทนงุ คุรามะ ในอดีตนั้น...
 
*เพียะ*
คุรามะ - "โอ๊ย..."

44

จิโร่ - "ฝีมือดาบยังไม่เข้าขั้น ถึงเจ้าจะเป็นลูกคนเดียวของท่านโซโจโบ แต่ก็อย่ามาอ้อน"
 
45

โซโจโบ - "......"

*ตัดฉาก*
 
46

คุรามะ - "...ฮึก ฮึก ฮึก"
 
47

ซุยโร - "โอ๋ โอ๋ ยังร้องไห้อยู่อีกเหรอ?"
คุรามะ - "ไม่ได้ร้องไห้สักหน่อย!"
ซุยโร - "มานี่สิ คืนนี้นอนด้วยกันเถอะ"
 
48

จิโร่ - "ที่อายุสิบสองแล้วแต่ยังบินไม่ได้ เป็นเพราะแกยังฝึกมาไม่พอ! เพราะเอาแต่อ้อนซุยโรนั่นแหละ"
คุรามะ - "หยุดเถอะ พี่จิโร่!!"

*ตัดฉาก*
 
49

คุรามะ - (ฉันออกจากภูเขาที่เติบโตมา โลกมนุษย์ที่เพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรกเต็มไปด้วยของที่ไม่เคยเห็น)
        (จากวันนี้ไป ฉันจะอาศัยอยู่ที่นี่--)
 
หลายปีผ่านไป...
 
50

ทาซากิ - "คุรามะคุ--ง ใกล้จะถึงเวลาแสดงจริงแล้วนะ เตรียมตัวหรือยัง--!?"
คุรามะ - "ครับ ครับ ขี้เป็นห่วงจริงนะ ทาซากิซังเนี่ย"
        "...เริ่มล่ะนะ!"
         
51
       
คุรามะ - (เสียงกรีดร้องของสาว ๆ ห้อมล้อมตัวฉัน--)
        (สายตาที่ร้อนแรง มือที่พยายามเอื้อมมาอย่างเอาเป็นเอาตาย)
        (หึ หึ น่ารักจัง เหล่าลูกแมวน้อย อยากได้ฉันมากจนพยายามอย่างเอาเป็นเอาตายสินะ ฉันรู้หรอกน่า)
        (แต่ฉันเป็นเทวดาตกสวรรค์สีดำขลับ ไม่สามารถพาเธอไปสวรรค์ได้)
        (ที่ที่ฉันจะพาไป คือแดนชำระ* ที่มีชื่อว่าความรัก)
        (สิ่งที่พวกเธอจะได้รับรส คือความสิ้นหวังและความกระวนกระวายที่แสนหวาน--)
        (แต่พวกเธอคงจะยินดียอมพุ่งตัวเข้าไปสินะ)
        (ความสุขที่แท้จริงคืออะไร ถ้าเป็นพวกเธอที่รู้จักสิ่งนั้นอยู่แล้ว--)
        (เพราะงั้น ถึงได้รออยู่ตรงนั้น)
        (รอสายตาฉันที่มองไปอย่างไม่เจาะจง รอรอยยิ้มเพียงชั่วพริบตา)
        (ไม่ต้องพูดอะไรก็ได้ ความรู้สึกของเธอคือของของฉันคนเดียว)
        (แสงอาทิตย์ที่แสบตานั่น มันมากเกินไปสำหรับฉัน แต่เพราะมีเธออยู่ ฉันจึงเบ่งบานอย่างสดใสได้)
        (แล้วชักชวนเธอด้วยกลิ่นน้ำผึ้งหอมหวาน--)
         
52
       
คุรามะ - "มาสิ My beautiful butterfly"
 
*ตัดฉาก*

53

นานามิ - "สุดท้ายก็กลับมาสวนสาธารณะที่อยู่ตอนแรก..."
        "ต้องนอนกลางแจ้งจริง ๆ ล่ะมั้ง คงต้องงั้นแหละเนอะ..."
        "...ฮือ เพิ่งเคยนอนบนม้านั่งเป็นครั้งแรก แข็งจัง เย็นด้วย..."
         
54
       
??? - "ใครก็ด้ายยยย!!"
 
นานามิ - "หือ?" (หูฝาดเหรอ เหมือนได้ยินเสียงอะไร...?)
??? - "ใครก็ได้ช่วยด้วยยยยย!!"
นานามิ - (ไม่ได้หูฝาด! เสียงร้องกับเสียงหมาเห่า!?)
 
55

??? - "ช่วยไล่หมาตัวนั้นไปให้หน่อ~~ย!"
นานามิ - "ชิ่ว ชิ่ว ไปทางนู้นไป"
        "หมาไปแล้วค่ะ"
??? - "คงไม่กลับมาอีกนะครับ"
นานามิ - "คิดว่าคงไม่เป็นไรหรอกค่ะ"
 
56

??? - "เฮ้อ~~ รอดแล้ว ขอบคุณมากครับ"
        "ผมชื่อมิคาเงะครับ"
มิคาเงะ - "กลับมาเมืองนี้หลังจากจากไปนาน แต่จู่ ๆ ก็ถูกหมาไล่ตามน่ะครับ"
นานามิ - "ไม่ถูกกับหมาเหรอคะ?"
มิคาเงะ - "ไม่ถูกมาก ๆ เลยล่ะครับ~~ คนของพื้นที่นี้ไม่ต้อนรับผมจริง ๆ ด้วยนะ..."
นานามิ - (อะไรเนี่ย? พูดแปลก ๆ คนของพื้นที่นี้ที่ว่า)
 
57

มิคาเงะ - "คุณก็เป็นคนของพื้นที่นี้เหรอครับ?"
นานามิ - "อ๊ะ ค่ะ... ถ้าหมายถึงอาศัยอยู่ที่นี่หรือเปล่า ก็ใช่ค่ะ"
        "อ๊ะ แต่ก็ไม่มีที่อยู่ซะแล้วล่ะค่ะ..."
มิคาเงะ - "เกิดอะไรขึ้นเหรอครับ?"
นานามิ - (ฉันอธิบายเรื่องราวอย่างคร่าว ๆ )
มิคาเงะ - "โอ้…มันช่างเดี๋ยวถูกเหยียบถูกเตะ หนีเสือปะจระเข้ เหยียบย่ำซ้ำเติมจริง ๆ นะครับ"
นานามิ - "ฮะ ฮะ..."
มิคาเงะ  "แต่ก็นะ ความทุกข์เนี่ยมักจะมาทีเดียวพร้อมกันเลยนะครับ เข้าใจ เข้าใจ"
นานามิ - (ถึงจะเข้าใจก็ไม่เห็นดีใจสักนิด...)
มิคาเงะ - "รู้แล้ว!"
นานามิ - "หา?"
มิคาเงะ - "ผมขอสัญญาโชคลาภขั้นสุดยอดกับคุณ"
นานามิ - "โชคลาภขั้นสุดยอด?"
มิคาเงะ - "ใช่แล้วครับ"
        "แต่ว่า มีเวลาเพียง 1 ปี เพราะจะลำเอียงให้โชคลาภกับคนคนเดียวมากไม่น่ะครับ"
นานามิ - "คือฉันไม่ค่อยเข้าใจเรื่องที่คุณพูด...?"
มิคาเงะ - "หุ หุ ไม่เป็นไรครับ"
 
58

มิคาเงะ - "นี่คือสัญลักษณ์แห่งเทพที่แสดงถึงโชคลาภครับ"
นานามิ - "เอ๋!?"
        (พอพูดอย่างนั้นจบ มิคาเงะซังก็จูบที่หน้าผากของฉัน)
        "นะ หน้าผาก จะ จูบ…!"
มิคาเงะ - "ต้องมีคนมาช่วยแน่นอน ตราบใดที่สัญลักษณ์แห่งเทพนั้นยังอยู่..."

59

โทโมเอะ - "ข้าก็คิดเช่นเดียวกับเจ้า ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ข้าจะอยู่ข้างเจ้าและปกป้องเจ้าด้วยชีวิต"

มิคาเงะ - "โอกาสนี้ คุณจะ..."
 
60

มิซึกิ - "ผม...เป็นของเธอแล้วนะ"
 
มิคาเงะ - "คว้าไว้ได้หรือเปล่า..."

61

คุรามะ - "เลือดของเธอ ฉันจะดื่มจนไม่ให้เหลือแม้แต่หยดเดียว"

มิคาเงะ - "ไม่สิ ถ้าเป็นคุณล่ะก็..."
 
นานามิ - "นี่มันเรื่องอะไรกัน?" (สัญลักษณ์แห่งเทพเนี่ย หมายถึงอะไร?)
 
62

มิคาเงะ - "ฮุ ฮุ ฮุ...นานามิซัง การที่คุณกับผมพบกันที่นี่ มันเป็นพรหมลิขิตครับ"

63

มิคาเงะ - "และ พวกเขาที่จะได้พบหลังจากนี้เช่นกัน--"
        "คุณจำเป็นต้องเลือก"
        "ชีวิตคือเรื่องของทางเลือกครับ"
        "คนธรรมดาที่กลายเป็นมนุษย์เทพอย่างคุณ จะจุมพิตแล้วทำสัญญากับใคร--"
        "ผมขอเฝ้าดูอยู่ห่าง ๆ นะครับ"
         
*ตัดฉาก*

นานามิ - "คนที่เจอเมื่อกี้ประหลาดจัง"
        "จู่ ๆ ก็จุ๊บที่หน้าผาก แล้วไหนจะสัญลักษณ์แห่งเทพ"
        "แต่...ถ้าได้มีความสุขจริง ๆ ก็ดีสิ"
        "ถึงจะแค่ปีนี้ปีเดียวก็เถอะ!"
       
       
--จบ บทนำ--


*แดนชำระ (煉獄/purgatorium) หมายถึง สถานที่ในความเชื่อของศาสนาคริสต์นิกายคาธอลิค
เป็นสถานที่ที่อยู่ระหว่างนรกกับสวรรค์ ผู้ตายจะมารับไฟชำระเพื่อชำระล้างความผิด



อธิบายเพิ่มเติมเล็กน้อย ตรงช่อง 3 ช่องข้างช่องคำพูดคือ เมนู อ่านอัติโนมัติ เอาช่องคำพูดลง ค่ะ
ถ้ากดเมนูจะมีเมนูแบบนี้

65


ตรงเซ็ตติ้งก็


64


ตามนี้ค่ะ ถ้าเลือกเซฟไว้ ตอนกลับมาอ่านบทนี้ จะเลือกเริ่มจากตรงที่เราเซฟไว้ได้
ถ้าจะเซฟใหม่ก็จะเซฟทับไปเรื่อย ๆ






รู้สึกว่าเสียงมิซึกิเอโร่ยมากเลยล่ะ (>//<)
คุรามะกับมิซึกิตอนเด็กน่ารักมากเลย แต่ทำไมโตมาแล้วเจ้าเล่ห์ทั้งคู่เลย
ถ้าเป็นลายเส้นมังงะจะฟินกว่านี้นะ
ตอนหน้าก็เข้าเนื้อเรื่องโทโมเอะ



ไม่ได้แคปมาทุกช็อตขนาดนั้น เพราะงั้นไปเล่มเกมเองน่าจะฟินกว่านะคะ ^^
และถ้ามีข้อแนะนำอะไรก็บอกกันมาได้ เพิ่งทำเกมนี้ครั้งแรก ก็ค่อย ๆ ปรับกันไปค่ะ