Usagi says :

มาช้าไปหน่อย ไม่หน่อยล่ะ จะหมดวันอยู่แล้ว

มาต่อโอมาเกะกันเถอะ


EDIT : ปรับปรุงระบบใหม่ เพื่อให้หาอีเวนท์ได้ง่ายขึ้น
ในหน้านี้มีอีเวนท์ดังต่อไปนี้

★ โอมาเกะ
☆ เรื่องราวจากมุมมองโอชิทาริ （視点変更オマケ）
☆ News Paper
☆ Report
☆ 4Koma

เวลาจะหาอีเวนท์ไหนก็กด Ctrl + F แล้วก็ก็อปใส่ได้เลยจ้า



★ โอมาเกะ

☆ เรื่องราวจากมุมมองโอชิทาริ （視点変更オマケ）

เป็นช่วงอีเวนท์ที่ไปหาบอลกับยูจัง
ลองมาดูว่าตอนนั้นในใจยูจังคิดอะไรอยู่

* ที่ไม่ได้อยู่ในคำพูดหรือวงเล็บ และไม่ใช่สีดำ คือความคิดของยูจังนะ



"อ๊ะ โค้ช มีอะไรครับ?"

โค้ชมาถามหาบอลใหม่ที่ฝากไว้กับยูจัง บอกว่าให้เอาไปให้ด้วย
แต่ยูจังไปปาทิ้งไว้ในห้องเก็บของ

"(เฮ้อ-- ชี้เกียจหาจังน้า~...)"

แล้วจังหวะนั้นตัวเราก็โผล่มาพอดี เลยถูกยูจังพาไปห้องเก็บของ

"อะไรกันเนี่ย? พามาที่แบบนี้..."


"คือว่า อยากให้ช่วยตามหาบอลด้วยกันหน่อยน่ะ"

"ลูกบอล?"
"ลูกบอลที่เพิ่งได้มาใหม่ ไม่รู้ว่าไปอยู่ไหนซะแล้ว..."
"ลืมทิ้งไว้เหรอ?"
"ถูกต้อง"
".....ช่วยไม่ได้นะ ถ้างั้นชั้นจะไปลองหาดูข้างล่างนะ"
"ขอบใจ"

อุซางิทำหน้าลำบากใจนิดหน่อย แต่ว่าก็ช่วยหาโดยไม่บ่น

"(ใจดีจริง ๆ นะ อุซางิ)"

แต่ว่า ก็รู้อยู่ ไม่ว่ากับใครอุซางิก็เป็นแบบนี้
ใจดีไม่ว่ากับใคร ไม่ระวังตัวไม่ว่ากับใคร
ไม่ใช่แค่กับชั้น เรื่องนั้นชั้นรู้ดี

".........."

แต่ว่า อุซางิรู้มั้ยนะ ว่าไม่ควรอยู่กับผู้ชายสองต่อสองง่าย ๆ แบบนี้


"......"

"(ถ้ารู้อยู่ก็คงจะไม่มาหรอกนะ...)"

เราเองก็ถามเองตอบเองโง่ ๆ
นี่ไม่ใช่เวลามาหาบอลแล้ว

"...*ยิ้มเหมือนนึกอะไรได้*...."

"(ต้องสั่งสอนอุซางิล่ะนะ)"

สักพักต่อมา ยูจังก็กลับมาพูดกับตัวเอก

"อืม~... ไม่เจอเลย... ไปวางไว้ไหนนะ"
"อยู่ที่นี่จริง ๆ เหรอ?"
"คิดว่าบางทีอาจจะอยู่ที่นี่... หรืออาจจะอยู่ที่ห้องชมรมล่ะมั้ง"
".....ถ้างั้นชั้นจะหาที่นี่เอง ยูจังไปดูที่ห้องชมรมละกัน"
"รับทราบ (เอาล่ะ ได้เวลาเริ่มแผนการ)"

แล้วยูจังก็เดินไปจะเปิดประตู

".....เอ๋?"
"อะไรเหรอ?"
"ประตูเปิดไม่ออก"
"เอ๋!?"
"ประตูนี่ก็เก่ามากแล้วล่ะนะ คงจะพังแล้วมั้ง แรงชั้นเปิดไม่ออก"

แน่นอนว่าโกหก จริง ๆ แล้วไม่ได้พังสักนิด
ถ้าลองเปิดดูก็เปิดออกได้ทันที

"พูดอะไรสบายอารมณ์อยู่ได้น่ะ! ถ้างั้นลองออกทางหน้าต่าง..."
"ไม่ได้นะ! สูงจะตาย! อันตรายออก!"
"แต่ว่า...!"
"ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวก็มีใครผ่านมาเองแหละ"

เท่านี้ที่นี่ก็มีแต่ชั้นกับอุซางิอยู่กันสองต่อสอง
ที่นี้คงพอเข้าใจขึ้นมาแล้วสิว่าไม่ควรถ้าตามผู้ชายไปไหนง่าย ๆ น่ะ

"..........."

แต่ เราเองที่ไปขอร้องแล้วพาเขามาที่นี่ ทำอะไรอยู่นะ...เรา...

"............"

อุซางิเริ่มมีท่าทีกระวนกระวายใจ
อะไรกัน พอเห็นท่าทางไม่สบายใจขนาดนั้น รู้สึกแย่ขึ้นมานิดนึง?

"อะไร อุซางิ"


"ไม่อยากอยู่กับชั้นสองต่อสองในห้องปิดเหรอ?"

"......ไม่ทำอะไรหรอกใช่มั้ย"
"......*ทำหน้าอึ้งนิดนึง*.................*เสมองไปทางอื่น*........"

.....แย่แล้ว แผนการนี้ล้มเหลว

"เดี๋ยวสิ... ยูจัง?"

*หน้าจอมืดไปวูบนึง*


"เรื่องนั้นไม่ค่อยมั่นใจเลยน่ะ"

"ดะ..เดี๋ยวสิ...!?"
"ชั้นเองก็เป็นผู้ชายนะ?"
"ยูจัง...! สำหรับนายขอแค่เป็นผู้หญิงจะเป็นใครก็ได้งั้นเหรอ!?"

ไม่ใช่ เพราะอีกฝ่ายเป็นอุซางิถึงได้ทำต่างหาก
ทำไมถึงไม่เข้าใจ?

"เห็นว่าชั้นขัดสนเรื่องผู้ญิงเหรอ?"
"ถ้างั้นก็หลบไปสิ! ถ้าไม่หลบไปล่ะก็จะไปฟ้องแฟนนะ!"
"........"

งั้นเหรอ อุซางิยังคิดอยู่ว่าชั้นมีแฟนแล้ว
ก็เพราะพูดไปประมาณนั้นด้วยล่ะนะ

"(ที่จริงเลิกกันตั้งแต่ก่อนหยุดฤดูร้อนแล้ว)"

"ก็เอาสิ"
"เอ๋!?"
"แต่ว่า อุซางิต้องรับผิดชอบแทนด้วยนะ?"
"พะ...พูดอะไรเอาแต่ใจอยู่ได้น่ะ...!? ไม่อยากจะเชื่อเลย...!"

ก็เป็นเสียแบบนี้ ไม่เคยสนใจชั้นเลยสินะ
ทำไมถึงไม่เชื่อชั้นเลยล่ะ? เป็นชั้นไม่ได้เหรอ?

"ไม่เห็นเป็นไร ยังไงซะ สำหรับอุซางิชั้นก็เป็นคนแบบนั้นอยู่แล้วนี่?"

"เอ๋...?"

*แก็ก*

" ! "


จิโร่ - "เอ๋? ทำอะไรกันอยู่เหรอ?"

ทะ..ทำไมจิโร่มาที่นี่ได้!

เรา - "จิ..จิโร่คุง...!! ขอบใจนะ รอดแล้ว~!!"
จิโร่ - "เห? เรื่องไรเหรอ?"
เรา - "อยู่ ๆ ประตูก็เปิดไม่ได้ ออกจากห้องไม่ได้ล่ะ~"

"(อ๊ะ แย่ล่ะ...!)"

จิโร่ - "เปิดไม่ได้...? แต่ชั้นเปิดเข้ามาง่าย ๆ เลยนะ"
เรา - "........."
ยูจัง - ".............."
เรา - "ยูจัง~!?"

*จิโร่หายไปจากจอ*

"หวา! อุซางิ! ยกโทษให้ด้วย! แค่แกล้งเล่นนิดหน่อยเอง!"
"คนอย่างนายนี่มัน~...!!"
"แต่ว่าฝ่ายที่ถูกหลอกเองก็ไม่ดีนะ? ไม่ตรวจสอบให้ดีเอง"
"พูดอะไรน่ะ! ก็ต้องฝ่ายที่หลอกต่างหากที่แย่ไม่ใช่เหรอ!"

นั่นสินะ... ชั้นผิดเองจริง ๆ ดันเผลอเอาจริงขึ้นมาด้วย....
ถ้าจิโร่ไม่เข้ามาล่ะก็ อาจจะแย่จริง ๆ ก็ได้

"..........ขอโทษที"
"....เอ๋?"
"ไม่ได้ตั้งใจทำให้กลัวขึ้นมาจริง ๆ นี่พูดจริงนะ"

เพราะงั้น อย่าเกลียดชั้นเลยนะ

"(...ไม่อยากจะเชื่อเลย นี่เรากลายเป็นคนขี้ขลาดแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่)"

".......ถ้างั้นตั้งใจจะทำอะไรน่ะ?"
"แค่คิดจะทำให้ลำบากนิดนึงเอง"
"............"

แบบนี้ดีแล้วสินะ? เป็น 'คนเจ้าชู้’ เหมือนที่ผ่านมา

"เอาล่ะ ไปคุยเรื่องเก็บข้อมูลกันเถอะ"
"อ๊ะ แล้วบอลล่ะ? ไม่เป็นไรเหรอ?"
"(อ๊ะ ลืมไปเลย... ทำไงดี ถ้าช่วยหากันสองคนต่อล่ะก็ คราวนี้ไม่มั่นใจว่าจะอดกลั้นได้)
เพิ่งนึกได้เมื่อกี้น่ะ ว่าไปฝากไว้กับคาบาจิแล้ว"

(...โกหก)

"........เพิ่งนึกได้เมื่อกี้จริง ๆ เหรอ?"
"จริงสิ เชื่อชั้นเถอะ?"
".........."

เฮ้อ--- ทำตาแบบนั้นแปลว่าไม่ได้เชื่อชั้นเลยสักนิดสินะ
คงจะคิดว่าโกหกเพื่อแกล้งตั้งแต่แรกแล้วใช่มั้ย
เอาเถอะ ช่วยไม่ได้ล่ะนะ

".อย่าทำเรื่องแปลก ๆ อีกเด็ดขาดเลยนะ!"
"......นั่นก็สัญญาไม่ได้นะ"
"เดี๋ยวสิ...!"

*ตัดฉากกลับไป ยูจังกลับไปอยู่ที่คอร์ทแล้ว*

"..........."

(เฮ้อ.... อุซางิคงจะโกรธ)

แต่ว่าก็ไม่ได้ถูกเกลียด
....อยากจะคิดอย่างนั้น

"โอชิทาริ"

เสียงโค้ชเรียก ถามว่าแล้วลูกบอลล่ะ?
ยูจังก็บอกว่าทำหายไปแล้ว โค้ชก็...


"โอชิทาริ ไปได้!"

"........"

....จริง ๆ เลย ไปที่ไหนถึงจะอยู่สบาย ๆ ได้นะ....
ใครก็ได้บอกที....

เป็นยูจังก็ลำบากเหมือนกันนะ ฮ่า ฮ่า


☆ News Paper

ชื่อหัวข้อบทความที่น่าสนใจ
- การแสดงตลกของโอชิทาริ ยูชิ
- โอชิทาริ ยูชิ * ปริศนาแว่น

☆ Report



เรื่องที่ 1

จริง ๆ นะ อยากให้พอสักที

ทุกวัน ทุกวัน

"ชอบนะ"

มากระซิบที่ข้างหูแบบนี้
จะให้ทำยังไงล่ะ!

เข้าใจแล้วว่าโอชิทาริจริงจังขนาดไหน
เพราะงั้นพอสักทีเถอะ...!




เรื่องที่ 2

ตอนเดินอยู่ในเมือง โอชิทาริมองผู้หญิงที่สวยมากคนหนึ่ง

หรือว่าแฟนเก่า!? พอลองถามดู  นั่นคือพี่สาวของโอชิทาริ
อายจัง...

คิดว่าคงจะถูกโกรธว่า "ไม่เชื่อใจชั้นเลยสินะ"
แต่ไม่รู้ทำไมโอชิทาริกลับอารมณ์ดี

บอกว่า "อุซางิอุตส่าห์หึงชั้นด้วย ดีใจจัง"

โอชิทาริคนประหลาด

เป็นโอชิทาริเพราะยังเก็บอีเวนท์ไม่ครบ เปลี่ยนชื่อไม่ได้


☆ 4Koma

อ่านจากขวาไปซ้าย









ช่องสุดท้าย ที่ไม่ได้แปล เพราะแปลไม่ได้ค่ะ - -" ไม่ค่อยเข้าใจน่ะ
เหมือนเขาล้อโฆษณาของญี่ปุ่น ซึ่งเก่ามากแล้ว แต่ก็แปลไม่ออกอยู่ดี
ผู้รู้....ถ้ามี บอกด้วยค่ะ ><


☆*ﾟ ゜ﾟ*☆*ﾟ ゜ﾟ*☆*ﾟ ゜ﾟ*☆*ﾟ ゜ﾟ*☆


จบไปสำหรับโอชิทาริ จริง ๆ เก็บอีเวนท์ไม่ครบอ่ะ ขาดไป 3 อันได้มั้ง
ช่างมันก่อน เก็บยากเหลือเกิน ไปต่อจิโร่ก่อน เล่นแล้วอยากฉุดกลับบ้านเหลือเกิน

ต่อไป ไม่ได้จะมารีวิว แต่อยากแนะนำให้อ่านเฉย ๆ



さよなら絶望先生 (Sayonara Zetsubou Sensei)

มีลิขสิทธิ์ในไทยแล้ว ดีใจมาก T-T ของวิบูลย์กิจ ชื่อไทย "ซาโยนาระคุณครู ผู้สิ้นหวัง"
(ไม่ได้เว้นผิดนะ มันเว้นแปลกมาแต่แรกแล้ว)

เอ่อ...ในรูป...ปกเล่ม 1 ภาษาอังกฤษ.... คือว่าขี้เกียจสแกนน่ะ แล้วเจอภาพนี้
เลยเอานี้แหละ มักง่ายไปหน่อย =_="

เป็นเรื่องของอิโตชิกิ โนโซมุ （糸色望）หนุ่มแว่นผู้มองโลกในแง่ร้ายสุด ๆ
ชื่อพี่แกพอมาเขียนติดกันแล้วจะได้คำว่า "สิ้นหวัง" (絶望)
มาเจอสาวน้อย (ปกหลัง) ผู้มองโลกในแง่ดีสุด ๆ
แล้วหนุ่มแว่นคนนี้เป็นคุณครู (ที่ก็ประหลาดอยู่แล้ว) แต่ในชั้นเรียนของเขา
ยังมีเด็กประหลาดอีกเพียบ เช่น สต็อกเกอร์, สาวขี้อายไม่พูด (แต่เมลหยาบคายโคตร),
ฮิคิโคโมริ, สาวน้อยช่างพิถีพิถัน, เด็กนอกสองบุคลิก เป็นต้น
นี่แค่ยกตัวอย่าง ไม่อยากสปอยมาก แค่อยากบอกว่า สนุกโคตร~~
นี่แค่โครงเรื่องยังประหลาดขนาดนี้ ข้างในไม่ต้องพูดถึง ยิ่งกว่าคุโรมาตี้อีก

หลงรักอาจารย์คุเมตะไปแล้ว ><

ผลงานนอกจากนี้ก็ โอ้ พระเจ้าจอร์จ มันยอดมาก

ซาโยนาระฯ มีเป็นอนิเมด้วย ออกมา 2 ภาคแล้ว


"สิ้นหวัง ! "

ภาพในอนิเมสวยมากกกกก พระเอกหล่อมากอ่ะ แถมเป็นหนุ่มแว่นอีกด้วย ><

เอาเป็นว่า มีโอกาสก็ลองอ่านดู คนเขียนสุดยอดจริง ๆ ในชื่อยังแฝงความหมายเลย
แนะนำ ๆ