★☆Kyuubi x Usagi •

  เคยทำรายงานเรื่องฮิคิโคโมริเมื่อตอนปี 3 นึกอยากลงนานแล้ว แต่ไม่ได้ลงสักที


เมื่อตอนปี 3 เป็นช่วงที่เราเริ่มไปมหา'ลัยที่ท่าพระจันทร์ และไม่ได้อยู่หอ ต้องนั่งรถไปกลับ
วันนึงประมาณ 4-5 ชั่วโมง  ชีวิตช่วงนั้นนรกมาก  มองย้อนกลับไปยังงงว่าตัวเองก็ทนมาได้เนอะ

ปกติชอบอยู่บ้านอยู่แล้ว มาเจอการเดินทางไกลทุกวัน ยิ่งอยากอยู่บ้านเข้าไปอีก
ช่วงนั้นนึกอยากเป็นฮิคิโคโมริมาก คิดง่าย ๆ ว่าดีจังเนอะ อยู่แต่ในบ้านไม่ต้องออกไปไหน

อยากเป็นมาก ๆ มากจนเอาเรื่องนี้มาเป็นหัวข้อทำรายงานเลย


วันนี้อยากมาตอบโจทย์ที่ว่า "ฮิคิโคโมริน่าเป็นจริง ๆ เหรอ?"  ขอตอบด้วยความคิดของเรานะ
ซึ่งคนอื่นจะไม่เห็นด้วยก็ไม่แปลก


ก่อนอื่น ฮิคิโคโมริคืออะไร?

จากคำจำกัดความของกระทรวงสาธารณสุขและแรงงานของญี่ปุ่น (厚生労働省)
ฮิคิโคโมริหมายถึง “สภาพที่เก็บตัวอยู่ในบ้านนานเกิน 6 เดือน  โดยไม่ออกไปเรียนหรือไปทำงาน 
ไม่มีปฏิสัมพันธ์กับคนอื่นนอกจากครอบครัวตนเอง” ¹

สรุปง่าย ๆ ก็คือ คนที่ขังตัวอยู่ในบ้านนานกว่า 6 เดือน และฮิคิโคโมริส่วนใหญ่จะมี
อาการกลัวคนแปลกหน้า

สาเหตุและอาการขอไม่พูดถึง เพราะนี่ไม่ใช่รายงาน 55 (ที่จริงคือ ถ้าลงก็จะยาวมาก ยาวเกินไป)
ถ้าอยากรู้เรื่องลึก ๆ ลองหาข้อมูลเพิ่มเติมกันเองแล้วกันนะคะ

(ด้านล่างนี้ขอก๊อปรายงานตัวเองมา ภาษาจะทางการนิดนึง 55)

แต่ที่อยากให้อ่านคือ เรื่องเล่าประสบการณ์จากผู้เคยเป็นฮิคิโคโมริ²

นี่เป็นเรื่องของคุณ K อายุ 22 ปี ทำงานพิเศษ อาศัยอยู่คันไซ 


สาเหคุจากอีเมลฉบับหนึ่ง  ถึงจะน่าอายหรือผิดพลาด แต่เป็นตัวเองก็ดีอยู่แล้วล่ะ!

คุณ K เป็นฮิคิโคโมริตั้งแต่อายุ 15-20 ปี เพราะมีปมด้อยเรื่องการพูดติดอ่าง ทำให้ทางด้านจิตใจ
เป็นฮิคิโคโมริเต็มตัว พออายุ 18 ปีได้ย้ายออกไปอยู่คนเดียว ทางด้านกายภาพจึงมีสภาพกึ่งฮิคิโคโมริ 
ในช่วงอายุ 15-20 ปีไม่มีความทรงจำเรื่องอะไรเป็นพิเศษ ทั้งเรื่องกิจกรรม ความรัก ความสัมพันธ์
กับผู้คน การเรียน หรือการทำงานพิเศษ

ในช่วงอายุ 20 เริ่มเป็นช่วงที่ไม่ค่อยมีอาการตื่นกระหนกแล้ว จิตใจเริ่มสงบลง จึงลองเริ่มทำงานพิเศษ
งานพิเศษที่ทำเป็นงานที่สามารถทำตอนไหนก็ได้  วันไหนอยากไปก็ค่อยไปก็ได้  เคยถูกทำร้ายจิตใจ
เพราะคำพูดของใครบางคนจนไม่ไปทำงานเป็นเดือน แต่ก็ไม่ถูกไล่ออก ในช่วงแรกที่ไปทำงาน
แค่คำถามง่าย ๆ หรือคำทักทาย คุณ K ก็ไม่สามารถตอบได้สักเท่าไหร่ คุณ K จึงปลอบใจตัวเองว่า

"กำลังไปโรงพยาบาลอยู่ ไปเพื่อให้คุ้นกับคน" ฉันปลอบใจตัวเองแบบนี้ แล้วก็ไปทำงาน
「病院に行ってるんだ、人に慣れるために行っているんだ」と自分を励ましつつ、
行っていました。

ในวันหนึ่ง ตอนที่กำลังช่วยพนักงานต้อนรับแขกอยู่นั้น คุณ K ถูกพนักงานคนอื่นเลียนแบบท่าทาง
การพูดติดอ่างล้อเลียนต่อหน้าคนทุกคน และถูกหัวเราะใส่ คุณ K ได้แต่อึ้ง พูดอะไรไม่ออก
ตอนกลับบ้านก็ซ่อนหน้าไว้หลังหนังสือ แล้วก็ร้องไห้

หลังจากเรื่องวันนั้น ฉันคิดว่าทุกคนคงจะคิดว่าฉันเป็นคนที่น่าอายและน่าสมเพชแน่เลย
แต่ก็เพราะคิดไว้ว่า สักวันต้องชินกับผู้คนให้ได้ จึงเตือนตัวเองว่า "กำลังไปโรงพยาบาลนะ"
แล้วก็ไปทำงานพิเศษนั้นต่อไป
あのようなことがあった以上、皆は私のことをひどくみっともなく情けないやつだと
思っているに違いない、と思いながらも、いつかは人に慣れなくてはいけないという
思いから「病院に行っているんだ」と自分を言い聞かせて、引き続きそのバイトに
行っていました。

หลังจากเริ่มทำงานได้ประมาณครึ่งปี ในวันเกิดของฉัน ฉันได้รับอีเมลฉบับหนึ่งจากเด็กในที่
ทำงานพิเศษ  "ฉันชอบ K จริง ๆ นะ จากนี้ไปก็เป็นเพื่อนที่ดีต่อกันนะ" เด็กคนนั้นอยู่มาตั้งแต่
ฉันเริ่มงานใหม่ ๆ เป็นเด็กที่รู้เรื่องน่าอายของฉันดีที่สุดแท้ ๆ ...
バイトを始めて半年ほど経った私の誕生日のことです。バイト仲間のある女の子
から、メールが来ました。「あたし、Kのこと、ほんとに好きなの。これからも仲良く
してね」その子は私がバイトを始めたときからいた子だったので、私のみっともない
姿を誰よりも知っている子だったのに・・。

คุณ K ผู้เลิกล้มความตั้งใจที่จะหาเพื่อน ไม่มีความหวังว่าจะมีใครมาชอบตน หลังจากได้รับอีเมล
ฉบับนั้น จึงเริ่มมีความมั่นใจมากขึ้น และเริ่มเข้าหาเด็กคนนั้น

ฉันได้เรียนรู้ว่า ถึงจะถูกคนอื่นเห็นตัวเองที่น่าอายแค่ไหน มันก็ไม่ใช่สาเหตุที่ทำให้ฉันถูกผู้คนเกลียด
และบางทีนี่คงเป็นเรื่องธรรมดาบนโลกใบนี้
どれだけみっともない自分を見られても、それは人が私を嫌う要因にはなり得ない、
ということ、もしかしたら世間では当たり前のことかもしれませんが、そのことを
学びました。

หลังจากนั้นฉันเริ่มสามารถไปทำงานที่อื่นได้ และคิดได้ว่า สังคมมนุษย์นั้นใจดี เป็นมิตร และยอมรับ
ผู้คนเข้าไปง่ายกว่าที่ตัวเองคิด
それから、他のバイトもするようになり、人や社会は自分が思っているよりも優しく、
穏やかで、受け入れやすいものなのだと思えるようになりました。

คุณ K อยากบอกเล่าผ่านตรงนี้ว่า อย่าไปคิดมากเลย ถึงจะน่าอายหรือไม่มีความสามารถก็ไม่เห็น
เป็นอะไร  ขอให้เป็นตัวของตัวเอง ถึงจะสร้างความลำบากให้คนอื่น ก็ใช่ว่าจะกลายเป็นคนนอกคอก
ไปเสียเมื่อไหร่  ถึงจะทำให้คนอื่นเจ็บปวด แต่ก็ยังมีชีวิตอยู่ไปได้นี่นา หรือถ้าสร้างความเดือนร้อน
ให้ผู้อื่น ครั้งต่อไปก็ให้ระวังมากขึ้นเท่านั้นเอง

ตอนนี้กำลังตั้งใจปรับปรุงตัวจนกว่าจะดีได้ในระดับหนึ่ง  โนบิตะเองก็เป็นคนไม่ค่อยได้เรื่องได้ราว
แต่ก็ยังมีชีวิตต่อไปในฐานะมนุษย์คนหนึ่ง (หัวเราะ) ไจแอนท์เองก็ร้องเพลงเสียงหลง ซูเนโอะก็เป็น
คนขี้โกหก ชิซึกะจังก็ไม่เก่งไวโอลิน เดคิซุงิคุงเองก็ยังขาดความสนุกสนาน  ถึงจะเป็นอย่างนั้น
ทุกคนก็ยังมีชีวิตต่อไปตามปกติ
今では、ある程度までは開き直っています。のびただってあんなにバカでどうしよう
もないのに、それでも一人の人間として生きていっています（笑）。ジャイアンはどう
しようもない音痴だし、スネオはうそつきだし、静香ちゃんはバイオリンが下手で、
出来杉君は面白みに欠けるのに、それでも皆、フツーに生きていっています。

ไม่ใช่สังคมที่ยอมรับคนที่มีความสามารถ แต่การที่ยอมรับมนุษย์ผู้นำพาตัวเองเข้าไปต่างหากคือสังคม 
ตอนนี้ฉันคิดแบบนี้ค่ะ
能力のある人間を受け入れるのが社会ではなくて、自分に飛び込んでくる人間を
受け入れるのが社会だと、今では思っています。

จากเรื่องราวของคุณ K ผู้เขียนได้เห็นภาพของผู้ที่เป็นฮิคิโคโมริที่ขาดความมั่นใจในตนเอง
เช่นในกรณีของคุณ K ผู้มีปัญหาด้านการพูดติดอ่างจึงเกิดความไม่มั่นใจและไม่สามารถออกไป
เจอผู้คนได้ แต่การที่คุณ K ไม่ออกไปเข้าสังคมนั้น ไม่ใช่เพราะเธอไม่อยากเข้า แต่เป็น “เข้าไม่ได้”
ดังนั้น เมื่อความตึงเครียดของคุณ K ลดลงในช่วงที่เธออายุ 20 ปีนั้น ทำให้เธอคิดอยากลองออกไป
เจอโลกภายนอก และอยากขจัดความกลัว ความไม่มั่นใจตรงนี้ของตนเองออกไป 

เมื่อได้เริ่มไปทำงานพิเศษแล้วเจอปัญหา คุณ K ซึ่งไม่ได้อยากเป็นฮิคิโคโมริ และอยากใช้ชีวิตอย่าง
คนปกติ จึงยังคิดที่จะเอาชนะความกลัวของตน โดยการยังคงไปทำงานอยู่  และเมื่อมาถึงจุดเปลี่ยน
ตอนที่ได้รับอีเมลจากเด็กที่ทำงานด้วยกัน  ทำให้คุณ K มีความมั่นใจในตัวเองมากขึ้น  และสามารถ
มองโลกและมองตัวเองในแง่ดีขึ้น  สุดท้ายก็สามารถรักษาอาการฮิคิโคโมริได้  นี่ยิ่งเป็นการชี้ให้เห็นว่า
ฮิคิโคโมริเป็นสภาพอย่างหนึ่งและสามารถรักษาให้หายได้



ยาวหน่อย อารมณ์เหมือนอ่านฟิค แต่พอดีว่าเป็นเรื่องจริง



อ้างอิง
1  http://www.nhk.or.jp/fnet/hikikomori/hikitoha/index.html
2  http://www.nhk.or.jp/fnet/hikikomori/experiences/experiences_new.html



สรุป

ตอบโจทย์ที่เราถามตัวเองไว้เมื่อตอนต้น  เราคิดว่าฮิคิโคโมริไม่ได้เป็นเพราะอยากเป็น
คนที่เป็นฮิคิโคโมริคือคนที่กลัวการออกไปข้างนอก ไม่ใช่ขี้เกียจออกไปข้างนอก (แบบเรา)

เราไม่ชอบออกจากบ้านก็จริง แต่ก็ไม่ได้กลัวที่จะออกไป และถ้าออกไปเที่ยว ถึงไหนถึงกันอยู่แล้ว 55

ฮิคิโคโมริจริง ๆ มันไม่น่าเป็นหรอก คนที่เป็นก็ใช่ว่าจะสบาย เพราะยิ่งเมื่อเป็นนาน ๆ เข้า จะมีอาการ
ทางจิตแทรกซ้อนอีก ทั้งนอนไม่หลับ, หยุดกินไม่ได้, วิตกจริตเกินเหตุ, หูฝาด, เป็นโรคซึมเศร้า ฯลฯ

อนึ่ง ฮิคิโคโมริกับโอตาคุที่ชอบหมกตัวอยู่ในห้องก็ไม่เหมือนกันอีก เพราะโอตาคุไม่ได้กลัว
การออกไปข้างนอก  แค่ชอบหมกตัวอยู่ในห้อง อยู่ในโลกแห่งจินตนาการเท่านั้นเอง
และฮิคิโคโมริก็ไม่ใช่โอตาคุเสมอไป



หวังว่าทุกคนจะเข้าใจฮิคิโคโมริมากขึ้น

ถ้ามีข้อสงสัยก็ถามไว้ได้ค่ะ